Spoorverkeer

De elektrische telegraaf, die in 1837 voor het eerst werd gebruikt op het Engelse spoor tussen Euston en Camden, maakte communicatie mogelijk tussen vaste seinpunten. Elke seingever was verantwoordelijk voor een gedeelte van het spoor, een zogenaamd bloksectie. Belsignalen werden gebruikt om de klasse en de route van de trein aan te geven die de seingever naar de volgende bloksectie moest doorlaten, of om een ​​trein van de voorgaande sectie toe te laten of te weigeren. Over het algemeen was er slechts één trein tegelijk in een sectie toegestaan; bij slecht zicht werd een sectie normaal gesproken tussen elke twee treinen leeg gehouden. Veel beslissingen over voorrang werden aan de individuele seingever overgelaten en, met slechts beperkte informatie tot hun beschikking, namen seingevers vaak verkeerde beslissingen, wat tot onnodige vertragingen leidde.