Ruch kolejowy

Telegraf elektryczny, wprowadzony po raz pierwszy do użytku kolejowego w Anglii między stacjami Euston i Camden w 1837 roku, umożliwiał komunikację między stałymi punktami semaforowymi. Każdy nastawniczy odpowiadał za odcinek toru zwany sekcją blokową. Kody dzwonkowe służyły do ​​określania klasy i trasy pociągu, który nastawniczy miał przepuścić do następnego odcinka blokowego, lub do przyjmowania lub odrzucania pociągu z poprzedniego odcinka. Zazwyczaj w danym odcinku mógł przebywać tylko jeden pociąg; w warunkach słabej widoczności odcinek był zazwyczaj pusty między każdymi dwoma pociągami. Wiele decyzji o pierwszeństwie pozostawiano poszczególnym nastawniczym, a dysponując jedynie ograniczonymi informacjami, nastawniczy często podejmowali błędne decyzje, co powodowało nadmierne opóźnienia.